91. Kuźnice-Kalatówki(Zgromaczenie Sióstr Albertynek)-Schronisko PTTK na Hali Kondratowej-Kondracka Przełęcz-Kopa Kondracka-Schronisko-powrót

komentarzy: 0

###### Statystyki trasy: 

przebyty dystans czas trwania przewyższenie łącznie pod górę
19,11 km 8:02 1123 m 1429 m
 
** spalonych kalorii 4951
   
zrzucono w trakcie wyprawy - burgerów : 9 ,  kostek czekolady: 155

** przy założeniu że 1 burger=ok 560 kcal, kostaka czekolady = ok 32 kcal

* wartośc orientacyjna, przyblizona wyliczona aplikacją ENDOMONDO z uwzglednieniem wieku, płci i "masy ciała"




  • 1. parking - Kuźnice / Kolej Linowa na Kasprowy Wierch

szlak : (czas przejścia: 40 min ; długość odcinka: 2,7 km ,

dystans w górę: 2,01 km ( 74 %), w dół: 0,69 km ( 26 %)

 

 




  • 2. Kuźnice - Zgromadzenie Sióstr Albertynek Kalatówki

szlak : niebieski (czas przejścia: 25 min ; długość odcinka: 1,1 km ,

dystans w górę: 1,1 km ( 100 %),

 

"Klasztor Albertynek na Kalatówkach – zespół klasztorno-pustelniczy żeńskiego zakonu albertynek (Zgromadzenie Sióstr III Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu) na Kalatówkach w Zakopanem. Położony jest przy Drodze Brata Alberta z Kuźnic na polanę Kalatówki. Geograficznie znajduje się na obszarze Tatr (Dolina Bystrej), administracyjnie należy do Zakopanego.


Zespół klasztorny rozpoczęli budować bracia albertyni w 1898. Pomagali im w tym górale. Projektantem budowli był Stanisław Witkiewicz, a kierownictwo sprawował brat Albert, czyli Adam Chmielowski. Teren pod budowę obiektu ofiarował hrabia Władysław Zamoyski, zaś pieniądze na budowę pochodziły ze składek ludzi, którzy ofiarowali część swojego wynagrodzenia za pracę przy budowie ścieżki do Czarnego Stawu oraz drogi do Morskiego Oka. Początkowo zespół klasztorny składał się tylko z Pustelni Brata Alberta i kaplicy klasztornej. Wybudowane zostały w stylu zakopiańskim z bali drewnianych na wysokiej podmurówce kamiennej. Są proste w formie, ze względu bowiem na obowiązującą w regule albertynów surowość i prostotę Witkiewicz zrezygnował w tym jednym przypadku z typowych dla swojego stylu ozdobników. Cały zespół został ogrodzony wysokim płotem drewnianym. Budowę zakończono w 1902, jednak bracia albertyni przenieśli się gdzie indziej – do klasztoru Albertynów na Śpiącej Górze (też na Kalatówkach), ten zaś obiekt ofiarowali siostrom albertynkom. Po przejęciu obiektu zamieszkało w nim 7 sióstr albertynek oraz brat Albert, który modlił się w swojej pustelni, a mieszkał w niewielkiej drewnianej celi obok pustelni. Albertynki przebywały w ścisłej klauzurze. Oprócz stale tu przebywających sióstr przybywały na odpoczynek i regenerację sił albertynki pracujące w przytułkach dla bezdomnych. 


Obiekt znajduje się przy bardzo ruchliwym szlaku turystycznym i jest udostępniony turystom. W 2010 przebywało w nim stale 10 sióstr. Od bramy prowadzi ścieżka do Pustelni Brata Alberta i do kaplicy. Przy ścieżce murowana z kamieni studzienka z wodą źródlaną zdatną do picia oraz obelisk Jana Pawła II, który 6 czerwca 1997 r. podczas mszy świętej pod Wielką Krokwią beatyfikował albertynkę, siostrę Bernardynę Marię Jabłońską. Po mszy odwiedził także zespół klasztorny. #### W klasztorze tym Stefan Żeromski umieścił scenę powieści Nawracanie Judasza. W 2001 r. klasztor wciągnięto do rejestru zabytków."




  • 3. klasztor - Schronisko PTTK na Hali Kondratowej

szlak : niebieski (czas przejścia: 60 min ; długość odcinka: 2,9 km ,

dystans w górę: 2,08 km ( 72 %), w dół: 0,82 km ( 28 %)

 

"Schronisko PTTK na Hali Kondratowej im. Władysława Krygowskiego – schronisko turystyczne położone na Polanie Kondratowej w Tatrach Zachodnich, u stóp masywu Giewontu. Znajduje się na wysokości 1333 m n.p.m., na terenie byłej Hali Kondratowej. Jest to najmniejsze schronisko polskich Tatr (600 m³), dysponujące 20 miejscami w pokojach 6- i 8-osobowych. Zarządzane jest przez PTTK. 


Schronisko prowadzi przechowalnię nart, gospodę i bufet


Pierwszy budynek powstał w tym miejscu najprawdopodobniej jeszcze przed rokiem 1910. Był to schron narciarski Jerzego Uznańskiego, w 1913 roku zniszczony przez lawinę. W roku 1933 postawiono tu bacówkę. Obecny budynek został wzniesiony przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie w latach 1947–48 według projektu Bogdana Laszczki. W roku 1950 powiększono go o dodatkowe skrzydło. 26 kwietnia 1953 schronisko zostało zniszczone przez kamienną lawinę, która zeszła ze stoków Długiego Giewontu. Głaz o masie 30 ton wbił się w narożnik jadalni, dwa inne zatrzymały się kilka metrów od budynku. Kierownikiem schroniska w latach 1947–80 był Stanisław Skupień, narciarz i olimpijczyk. Po nim do 2003 r. budynkiem kierował jego syn Andrzej. Od 1994 schronisko dysponuje biologiczną oczyszczalnią ścieków. 23 sierpnia 2009 r. odbyła się uroczystość nadania schronisku imienia Władysława Krygowskiego, znawcy polskich Karpat. W schronisku umieszczono tablice z cytatami z książek Krygowskiego oraz jego rzeźbiony drewniany portret dłuta Franciszka Palki z Nowego Sącza"




  • 4. Schronisko PTTK - Kondracka Przełęcz

szlak : niebieski (czas przejścia: 75 min ; długość odcinka: 1,9 km ,

dystans w górę: 1,71 km ( 90 %), w dół: 0,19 km ( 10 %)

 

Kondracka Przełęcz (słow. Kondratovo sedlo) – znajdująca się na wysokości 1725 m przełęcz w północnej grani Kopy Kondrackiej, położona pomiędzy Kopą Kondracką (2005 m) i Giewontem (a dokładniej Kondracką Kopką, ok. 1770 m). Wschodnie stoki spod przełęczy opadają do Piekła w Dolinie Kondratowej, zachodnie do Wyżniego w Dolinie Małej Łąki. Do tej ostatniej doliny ze stoków spod przełęczy opada żleb, który łącząc się z ze żlebem opadającym spod Wyżniej Kondrackiej Przełęczy, tworzy Głazisty Żleb. Rejon przełęczy porośnięty jest kosodrzewiną. Kondracka Przełęcz jest podczas letniego sezonu jednym z najbardziej przez turystów zatłoczonych miejsc. Znajduje się na niej skrzyżowanie szlaków turystycznych




  • 5. Kondracka Przełęcz - Kondracka Kopa

szlak : żółty (czas przejścia: 60 min ; długość odcinka: 1,94 km ,

dystans w górę: 1,9 km ( 98 %), w dół: 0,04 km ( 2 %)

 

"Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa, 2005 m n.p.m.) – szczyt w Tatrach Zachodnich należący do grupy Czerwonych Wierchów, najniższy z nich. Zbudowana jest ze skał osadowych (wapieni i dolomitów). Część szczytowa, podobnie jak w przypadku pozostałych szczytów z tej grupy wchodzących w skład wyspy krystalicznej Goryczkowej pokryta jest czapą skał metamorficznych i alaskitów (na wysokości powyżej 1930 m n.p.m.). Zbocza są trawiaste, o niewielkim nachyleniu, wierzchołek kopulasty. W wapieniach dobrze rozwinięte zjawiska krasowe


Dzięki różnorodności podłoża geologicznego flora Kopy Kondrackiej, podobnie jak całych Czerwonych Wierchów, jest bardzo bogata. Na przykrywających kopułę szczytową skałach granitowych rosną rośliny granitolubne. Jednak niżej występuje podłoże wapienne, na którym rosną zupełnie odmienne zbiorowiska roślin wapieniolubnych. Zwietrzałe podłoże granitowe występuje miejscami również pośród wapieni. Rosnący na podłożu granitowym i czerwieniejący już w połowie lata sit skucina nadaje stokom Kopy Kondrackiej czerwone zabarwienie. Stwierdzono tutaj występowanie kilku bardzo rzadkich roślin, które w Polsce występują tylko w Tatrach i to w niewielu tylko miejscach. Są to: głodek kutnerowaty, gruszyczka karpacka, ostrołódka polna i sybaldia rozesłana


Dawniej Kopa Kondracka była wypasana aż pod wierzchołek. Należała od polskiej strony do dwóch hal: Hala Kondratowa (stoki wschodnie) i Hala Mała Łąka (stoki zachodnie). W tym okresie była bardziej trawiasta niż obecnie, gdyż juhasi wycinali kosodrzewinę (dla celów opałowych, ale również po to, by zwiększyć powierzchnię wypasową). Była też bardziej kamienista, gdyż nadmierny wypas powodował erozję płytkiej gleby. Po włączeniu w obszar Tatrzańskiego Parku Narodowego i zaprzestaniu wypasu jej stoki stopniowo zarastają kosodrzewiną. Pierwsze odnotowane wejście na szczyt: Franciszek Herbich w 1832 r. Nie jest to jednak wejście pierwsze; miejscowa ludność (pasterze i kłusownicy) już dużo wcześniej wchodziła na szczyt, wejście na niego nie przedstawia żadnych trudności technicznych. Pierwsze wejście zimowe: Karol Potkański (prawdopodobnie w 1894 r.). Obecnie Kopa Kondracka jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów szczytem tatrzańskim. Z wierzchołka rozległe widoki, szczególnie na okazale prezentujące się stąd szczyty Tatr Wysokich."




  • 6. Kondracka Kopa - Przełęcz pod Kopą Kondracką

szlak : czerwony (czas przejścia: 15 min ; długość odcinka: 0,58 km ,

w dół: 0,58 km ( 100 %)

 

"Przełęcz pod Kopą Kondracką, Przełęcz pod Kondracką Kopą (słow. Kondracké sedlo, Sedlo pod Kondratovou, Kondratovo sedlo) – znajdująca się na wysokości 1863 m n.p.m. przełęcz w Tatrach Zachodnich pomiędzy Kopą Kondracką (2005 m n.p.m.) a Suchym Wierchem Kondrackim (1890 m n.p.m.). Szczyty te i przełęcz między nimi znajdują się w głównym grzbiecie Tatr i biegnie przez nie granica polsko-słowacka. Po słowackiej, południowej stronie pod przełęczą znajduje się Dolina Cicha, po polskiej, północnej stronie – Dolina Kondratowa. Z szerokiego siodła przełęczy rozległe widoki na Tatry Wysokie i bliski Giewont. Przełęcz pod Kopą Kondracką była obok Tomanowej Przełęczy jednym z najbardziej popularnych przejść przez Tatry. W czasie II wojny światowej przechodzili nią kurierzy tatrzańscy. Leży dużo wyżej niż Tomanowa, ale rekompensuje to znacznie krótszą trasą do słowackiej Doliny Cichej – głównej trasy dalszej wędrówki. W zimie 1940, w czasie ciężkiej zawiei śnieżnej, przeprawiał się tędy na Węgry taternik Włodzimierz Gosławski wraz z towarzyszącą mu Adą Kopczyńską. Oboje zginęli z wyczerpania, schodząc do Doliny Cichej. W latach 1889–1925 istniał tutaj w zagłębieniu terenu schron Towarzystwa Tatrzańskiego dla turystów.


Przełęcz to rozległe siodło, o zaokrąglonym grzbiecie, podobnie jak i szczyty Czerwonych Wierchów porośnięte niską murawą, w której dominuje sit skucina. Występuje w nim kilka rowów tektonicznych, dlatego też przez miejscową ludność nazywana była Kotlinkami."




  • 7. Przełęcz pod Kopą Kondracką - Schronisko PTTK na Hali Kondratowej

szlak : zielony (czas przejścia: 70 min ; długość odcinka: 2,35 km ,

dystans w górę: 0,06 km ( 3 %), w dół: 2,29 km ( 97 %)

 

 




  • 8. Schronisko PTTK na Hali Kondratowej - Hotel PTTK Kalatówki

szlak : niebieski (czas przejścia: 40 min ; długość odcinka: 2,01 km ,

dystans w górę: 0,41 km ( 20 %), w dół: 1,6 km ( 80 %)

 

Hotel górski PTTK Kalatówki – hotel znajdujący się na polanie Kalatówki w Zakopanem. Położony jest na wysokości 1198 m n.p.m. na morenie u podnóża Krokwi. Do hotelu prowadzi brukowana granitowymi kamieniami (tzw. „kocie łby”) Droga Brata Alberta z Kuźnic, zamknięta jednak dla pojazdów samochodowych (z wyjątkiem posiadających specjalne zezwolenia). W sezonie turystycznym wędrują nią w Tatry tłumy turystów


Hotel wybudowany został przez Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy na potrzeby narciarskich Mistrzostw Świata FIS w 1938 roku.. Zarządzany jest przez PTTK. Ma kubaturę 9700 m³ i posiada 86 miejsc noclegowych o wysokim standardzie w pokojach 1-, 2- i 5-osobowych oraz apartamenty. W hotelu jest restauracja, dwie kawiarnie, siłownia, sauna, wypożyczalnia sprzętu narciarskiego. Obok, na polanie Kalatówki zimą czynne są dwa wyciągi narciarskie Kalatówki




  • 9. Hotel  - Kuźnice / stacja dolna Kolejki na Kasprowy

szlak : niebieski (czas przejścia: 30 min ; długość odcinka: 1,6 km ,

dystans w górę: 0,17 km ( 11 %), w dół: 1,43 km ( 89 %)

 

 




  • 10. Kuźnice - powrót na parking

szlak : (czas przejścia: 30 min ; długość odcinka: 1,86 km ,

dystans w górę: 0,34 km ( 18 %), w dół: 1,52 km ( 82 %)

 

 




 
 

Wiecej MAP:  przekrój, przebieg, wysokosci, nachylenie, prędkość, tempo,

 

 

 

Galeria trasy (kliknij w zdjęcie) : 

 

 

 

 
 
Serwis pogodowy: KRAJOWY INSTYTUT METEOROLOGII
 


 

 

 

 

 

 

Kategorie wpisu: tatry
« powrót

Dodaj nowy komentarz

Opisy dla poszczególnych punktów trasy zaczerpnięte z Wikipedii
zdjęcia,wyliczenia tras - własne..

Ja na Facebooku


Instagram


Pogoda

temperatura
ciśnienie

Ostrzeżenia meteo

prognoza ostrzeżeń meteo na najbliższe 24h 
Ostrzeżenia meteo dla Polski i Europy - serwis meteoalarm

Warunki śniegowe