81. Kuźnice - Przysłop Miętusi - Czerwone Wierchy (Małołączniak i Kondracka Kopa) - Schronisko na Hali Kondratowej - Kuźnice

komentarzy: 0

 ### Statystyki trasy :

przebyty dystansczas trwania** kalorii* spalonych...
24,01 09:22 5767 burgerów: 10 / kostek czekolady: 180
przewyższeniełącznie pod górę
1203 m 1862 m

* przy założeniu że 1 burger=ok 560 kcal, kostaka czekolady = ok 32 kcal

** wartość orientacyjna wyliczona aplikacją ENDOMONDO 

 

 

 

 

  • 1. skrzyżowanie Balzera, Karłowicza, Droga Na Bystre i droga do Olczy - Przewodników Tatrzańskich poczatek Drogi pod Reglami

szlak : (czas przejścia: 25 min ; długość odcinka: 917 m , dystans w górę: 556 m ( 61 %), w dół: 361 m ( 39 %)

 

wycieczkę rozpoczynamy na bezpłatnym (miejskim) parkingu u zbiegu 4 ulic Balzera, Karłowicza, Drogi Na Bystre i Drogi do Olczy. Ul. Karłowicza schodzimy w kierunku potoku Bystra później kierujemy się na ul. Przewodników Tatrzańskich




  • 2. Przewodników Tatrzańskich - Gronik (gajówka Mała Łąka)

szlak : czarny (Droga pod Reglami) (czas: 135 min ; długość: 6,08 km , w górę: 3,02 km ( 50 %), w dół: 3,06 km ( 50 %)

 

 




  • 3. Gronik - Przysłop Miętusi

szlak : niebieski (czas: 60 min ; długość: 2,09 km , w górę: 1,93 km ( 92 %), w dół: 161 m ( 8 %)

 

"Przełęcz stanowi dobry punkt widokowy i węzeł szlaków turystycznych.. Z Przysłopu Miętusiego roztaczają się widoki na Giewont i Czerwone Wierchy z kotłami polodowcowymi Wielkiej i Małej Świstówki oraz wiszącą Doliną Litworową i Mułową, a w kierunku zachodnim na Kominiarski Wierch, Halę Stoły, Zadnią Kopkę. Patrząc w kierunku Doliny Kościeliskiej, można dostrzec wznoszącą się w lesie tuż nad polaną Zawiesistą Turnię. Po północnej stronie, na skraju lasu znajduje się tzw. Czerwona Skałka, w której niegdyś wydobywano dobrą rudę żelaza. Pastwiska na tej polanie otrzymał w roku 1595 od króla Zygmunta III Wazy niejaki T. Miętus z Cichego. W języku Wołochów, którzy rozpowszechnili pasterstwo w Karpatach, słowo prislop oznacza przełęcz."




  • 4. Przysłop Miętusi - Małołączniak

szlak : niebieski (czas: 180 min ; długość: 4,39 km , w górę: 3,61 km ( 82 %), w dół: 785 m ( 18 %)

 

"(tzw. hawiarska droga – dawniej zwożono nią rudę żelaza ze sztolni na wschodnich zboczach Doliny Miętusiej) ##


Kobylarzowy Żleb (ok. 1420–1800 m n.p.m.) – głęboki żleb w Tatrach opadający w zachodnim kierunku z Czerwonego Grzbietu (z okolic Kobylarzowego Siodełka) do Doliny Miętusiej. Od południowej strony jego bardzo strome zbocza tworzą poszarpane turnie Litworowego Grzbietu zakończone Ratuszem Litworowym, od północy Kobylarzowa Turnia. Po północnej stronie z Kobylarzowej Turni opada do niego Szary Żleb tworzący boczne odgałęzienie. Jest głębokim wąwozem o stromych ścianach, wyciętych w przeszłości w skałach wapiennych przez język lodowca. Wiosną obficie zakwitają tutaj typowe rośliny górskie, z których niektóre rosną tylko w Tatrach. Przejście Kobylarzowego Żlebu sprawia pewne problemy. Stromo pnąca się w górę ścieżka prowadzi jego dnem zasypanym piargami i rumowiskiem kamiennym. Łatwo o poślizgnięcie się na drobnych piargach osuwających się pod butami, należy więc zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza podczas schodzenia w dół. W jednym miejscu, 30 min. przed wyjściem na Czerwony Grzbiet, podejście jest bardzo strome. Pokonać trzeba 12-metrowej wysokości próg skalny ubezpieczony łańcuchem. W zimie żlebem schodzą lawiny, w jego dolnej części pod Litworowym Grzbietem zalega płat śniegu aż do lata. 


Czerwony Grzbiet – górny odcinek północno-zachodniej grani Małołączniaka w Tatrach Zachodnich. Odchodzi od szczytu Małołączniaka (2096 m) i opada w kierunku północno-zachodnim po Kobylarzowe Siodełko (ok. 1820 m). Nazwa grzbietu pochodzi od nazwy Czerwony Wierch (tak dawniej górale nazywali Małołączniaka). Partie wierzchołkowe Czerwonego Grzbietu są stosunkowo płaskie, natomiast stoki podcięte są stromymi urwiskami, co było przyczyną kilku śmiertelnych wypadków wśród turystów z powodu zabłądzenia. Pomyłka (możliwa przy złej widoczności, np. podczas mgły) następowała przy Kobylarzowym Siodełku, turyści zamiast skręcić do Kobylarzowego Żlebu szli dalej granią. Imponujące widoki na bliski stąd Giewont. 


Kobylarzowe Siodełko – niewielkie wcięcie w północno-zachodniej grani Małołączniaka w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na wysokości ok. 1840 m i oddziela Czerwony Grzbiet od Kobylarzowej Kopki. Jest wcięte w grzbiecie zaledwie na 3 m. Kobylarzowe Siodełko jest trawiaste, bardzo płytkie i łatwo go przeoczyć. Ma ono jednak duże znaczenie topograficzne. To tutaj niebieski szlak prowadzący z Małołączniaka Czerwonym Grzbietem skręca w lewo na zachód do Kobylarzowego Żlebu. Miejsce to przy złej widoczności było przyczyną wielu pomyłek turystów, którzy zamiast do Kobylarzowego Żlebu zeszli w urwiska Wielkiej Turni lub Skrajnej i Pośredniej Małołąckiej Turni. Przypadki te (niektóre skończyły się tragicznie) opisuje Michał Jagiełło w książce Wołanie w górach 


Małołączniak (słow. Malolúčniak, 2096 m) – szczyt w Tatrach Zachodnich należący do masywu Czerwonych Wierchów. Dawniej był wypasany aż pod wierzchołek. Należał od polskiej strony do Hali Mała Łąka. Nadmierny wypas powodował erozję płytkiej gleby na jego stokach. Po włączeniu w obszar Tatrzańskiego Parku Narodowego i zaprzestaniu wypasu jego stoki zregenerowały się, jednak duży ruch turystyczny spowodował silną erozję zadeptywanych szlaków turystycznych – szczególnie niebieskiego na Czerwonym Grzbiecie. Na szczyt od dawna wchodziła miejscowa ludność, wejście nie przedstawia bowiem żadnych trudności technicznych. Obecnie jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów szczytem tatrzańskim. Z wierzchołka rozległe widoki, szczególnie na okazale prezentujące się stąd szczyty Tatr Wysokich. Małołączniak zbudowany jest z wapieni i dolomitów, a część szczytowa od wysokości ok. 1840 m przykryta jest warstwą skał krystalicznych. W wapieniach silnie rozwinięte zjawiska krasowe. W północnych stokach Małołączniaka znajdują się najgłębsze jaskinie Tatr: Jaskinia Wielka Śnieżna i Śnieżna Studnia. Ostatnim dużym odkryciem speleologicznym w Tatrach jest jaskinia Siwy Kocioł, również położona w stokach Małołączniaka."




  • 5. Małołączniak - Kondracka kopa

szlak : czerwony (czas: 25 min ; długość: 1,1 km , w górę: 388 m ( 35 %), w dół: 711 m ( 65 %)

 

"Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa, 2005 m n.p.m.) – szczyt w Tatrach Zachodnich należący do grupy Czerwonych Wierchów, najniższy z nich. Dawniej Kopa Kondracka była wypasana aż pod wierzchołek. Należała od polskiej strony do dwóch hal: Hala Kondratowa (stoki wschodnie) i Hala Mała Łąka (stoki zachodnie). W tym okresie była bardziej trawiasta niż obecnie, gdyż juhasi wycinali kosodrzewinę (dla celów opałowych, ale również po to, by zwiększyć powierzchnię wypasową). Była też bardziej kamienista, gdyż nadmierny wypas powodował erozję płytkiej gleby. Po włączeniu w obszar Tatrzańskiego Parku Narodowego i zaprzestaniu wypasu jej stoki stopniowo zarastają kosodrzewiną. Pierwsze odnotowane wejście na szczyt: Franciszek Herbich w 1832 r. Nie jest to jednak wejście pierwsze; miejscowa ludność (pasterze i kłusownicy) już dużo wcześniej wchodziła na szczyt, wejście na niego nie przedstawia żadnych trudności technicznych. Pierwsze wejście zimowe: Karol Potkański (prawdopodobnie w 1894 r.). Obecnie Kopa Kondracka jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez turystów szczytem tatrzańskim. Z wierzchołka rozległe widoki, szczególnie na okazale prezentujące się stąd szczyty Tatr Wysokich."




  • 6. Kondracka Kopa - Przełęcz pod Kondracka Kopą

szlak : czerwony (czas: 15 min ; długość: 582 m w dół: 582 m ( 100 %)

 

 




  • 7. Przełęcz - Schronisko PTTK na Hali Kondratowej

szlak : zielony (czas: 70 min ; długość: 2,48 km , w górę: 98 m ( 4 %), w dół: 2,39 km ( 96 %)

 

Hala Kondratowa - Nazwa hali pochodzi prawdopodobnie od pierwszego właściciela. Płaskie dno doliny było niegdyś stawem morenowym. Do hali należała kośna Polana Kondratowa, wypasano zaś głównie na południowych zboczach Giewontu (świadczą o tym np. nazwy jego południowych żlebów: Koński Żleb, Krówski Żleb), w Dolinie Małego Szerokiego, na zboczach Długiego Żlebu i w Dolinie Suchej Kondrackiej. Hala Kondratowa wypasana była od dawna. Już w 1676 r. król Jan III Sobieski nadał ją w posiadanie sołtysowi wsi Pieniążkowice. Potem w wyniku dziedziczenia prawo do wypasania na niej uzyskali mieszkańcy wsi: Biały Dunajec, Pieniążkowice, Poronin, Pyzówka, Szaflary, Zakopane. W 1819 r. wykupili ją Uznańscy. W okresie międzywojennym powstała skocznia narciarska na Hali Kondratowej. W 1936 roku z powodu braku śniegu na Wielkiej Krokwi odbyły się na niej Mistrzostwa Polski, w których zwyciężył Stanisław Marusarz. W 1956 roku skakano na tej skoczni podczas zgrupowań przed Igrzyskami Olimpijskimi w Cortina d'Ampezzo. Na dwutygodniowe zgrupowania przedolimpijskie wykorzystywano pobliskie schronisko Stanisława Skupnia. Obiekt miał drewniany rozbieg oraz naturalny zeskok. Oprócz tego istniała jeszcze rezerwowa skocznia. Znajdowała się na dole polany i była zbudowana ze śniegu. Wykorzystywano ją, gdy warunki wietrzne nie pozwalały na skakanie na większej skoczni. Dziś po skoczniach na Hali Kondratowej nie ma nawet śladu. Po II wojnie światowej tereny hali stały się własnością TPN. Na polanie stały zabudowania: bacówka, szopy i szałasy, po II wojnie światowej było ich 5. Do lat 80. przetrwał tylko jeden szałas (bacówka), który w 1978 r. został wciągnięty na listę zabytków, a w 1984 r. został wyremontowany przez Muzeum Tatrzańskie. Obecnie na Polanie Kondratowej stoi schronisko PTTK na Hali Kondratowej. W sierpniu 1948 r. Tadeusz Zwoliński pisał o Hali Kondratowej: Hala Kondratowa... Ileż wspomnień wiąże się dla nas, taterników i narciarzy, z tym uroczym zakątkiem tatrzańskim, drzemiącym w upalne dni lata w promieniach słońca, w usypiającym podźwięku i „turlikaniu” dzwonków owczych i krowich. Jest i była to od lat niepamiętnych brama wypadowa rozlicznych szlaków turystycznych – na Giewont, w Czerwone Wierchy, w puste, dalekie doliny Tatr Zachodnich... Tu stawiało pierwsze swe kroki przed 40 laty – narciarstwo polskie, ogarniające dziś żywiołowym ruchem całe młode nasze pokolenie... Dlatego też Hala Kondratowa miła jest sercu każdego miłośnika Tatr – zarówno pamiętającego ją od lat dziecinnych Zakopianina – jak i przybysza ze stron dolinnych. Po przejęciu Hali Kondratowej przez TPN zabroniono wypasu na niej. Nadmierny wypas niszczył Tatry i szkodził ich przyrodzie. Na łąkach Hali Kondratowej rośnie wiele roślin górskich, m.in.: tojad mocny, omieg górski, miłosna górska, dzwonek wąskolistny, jastrzębiec pomarańczowy, szafran spiski, ostrożeń lepki, goryczka kropkowana, ciemiężyca zielona, a nawet tak rzadkie, jak goździk okazały. Ujemnym skutkiem zaprzestania wypasu jest zarastanie hali – duża część dawnej hali zarosła już od tego czasu lasem i kosówką. Dzieje się to ze szkodą dla walorów turystycznych i roślinności hal górskich, która wyginie wraz z halami.


 Na Hali zlokalizowane jest rownież schronisko PTTK. Jest to najmniejsze schronisko polskich Tatr (600 m³), dysponujące 20 miejscami w pokojach 6- i 8-osobowych. Zarządzane jest przez PTTK. Schronisko prowadzi przechowalnię nart, gospodę i bufet. Pierwszy budynek powstał w tym miejscu najprawdopodobniej jeszcze przed rokiem 1910. Był to schron narciarski Jerzego Uznańskiego, w 1913 roku zniszczony przez lawinę. W roku 1933 postawiono tu bacówkę. Obecny budynek został wzniesiony przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie w latach 1947–48 według projektu Bogdana Laszczki. W roku 1950 powiększono go o dodatkowe skrzydło. 26 kwietnia 1953 schronisko zostało zniszczone przez kamienną lawinę, która zeszła ze stoków Długiego Giewontu. Głaz o masie 30 ton wbił się w narożnik jadalni, dwa inne zatrzymały się kilka metrów od budynku. Kierownikiem schroniska w latach 1947–80 był Stanisław Skupień, narciarz i olimpijczyk. Po nim do 2003 r. budynkiem kierował jego syn Andrzej. Od 1994 schronisko dysponuje biologiczną oczyszczalnią ścieków. 23 sierpnia 2009 r. odbyła się uroczystość nadania schronisku imienia Władysława Krygowskiego, znawcy polskich Karpat. W schronisku umieszczono tablice z cytatami z książek Krygowskiego oraz jego rzeźbiony drewniany portret dłuta Franciszka Palki z Nowego Sącza"




  • 8. Schronisko PTTK - Kuźnice parking Bus/ stacja kolejki na Kasprowy

szlak : niebieski (czas: 60 min ; długość: 3,39 km , w górę: 367 m ( 11 %), w dół: 3,02 km ( 89 %)

 

 




  • 9. Kuźnice parking Bus - skrzyzowanie - powrót na parking

szlak : (czas: 35 min ; długość: 1,88 km , w górę: 211 m ( 11223 %), w dół: 1,66 km ( -11123 %)

 

 




 
 

Wiecej MAP:  przekrój, przebieg, wysokosci, nachylenie, prędkość, tempo,

 

 

 

Galeria trasy : 

 

 

 

 
 
 

  

 

 

 

 

 

 

 

Kategorie wpisu: tatry
« powrót

Dodaj nowy komentarz

Opisy dla poszczególnych punktów trasy zaczerpnięte z Wikipedii
zdjęcia,wyliczenia tras - własne..

Ja na Facebooku


Instagram


Pogoda

temperatura
ciśnienie

Ostrzeżenia meteo

prognoza ostrzeżeń meteo na najbliższe 24h 
Ostrzeżenia meteo dla Polski i Europy - serwis meteoalarm

Warunki śniegowe