78. Brenna- Chata Wuja Toma- Przeł. Salmopolska- Malinowska Skała- Skrzyczne- Szczyrk- Schronisko PTTK pod Klimczokiem-Klimczok-Brenna

komentarzy: 0

 ### Statystyki trasy :

przebyty dystansczas trwaniaprzewyższeniełącznie pod górękaloriispalonych…
38,92 km 11:06 793,5 m 2 385 m 6527 burgerów: 12 / kostek czekolady: 204

* przy założeniu że 1 burger=ok 560 kcal, kostaka czekolady = ok 32 kcal

** wartość orientacyjna wyliczona aplikacją ENDOMONDO 

 

 

 

 

  • 1. Brenna Bukowa (Parking / Karczma Pod Skalicą) - Przełęcz Karkoszczonka

szlak : żółty (czas przejścia: 75 min ; długość odcinka: 3,29 km , dystans w górę: 2,67 km ( 81 %), w dół: 629 m ( 19 %)

 

"Przeł. Karkoszczonkajest najniższym i najwygodniejszym przejściem między Szczyrkiem a Brenną, używanym zresztą przez miejscową ludność od wielu wieków.

Od strony wschodniej, ze Szczyrku, na przełęcz wyprowadza droga wiodąca doliną potoku Biła, natomiast od strony zachodniej, z Brennej Bukowej - droga wiodąca dolinką źródłowego cieku Brennicy. Obie drogi w większej części są pokryte wąskim dywanikiem asfaltowym, jednak przejazd przez przełęcz jest zamknięty dla ruchu samochodowego (szlaban po stronie Brennej - droga leśna, w dyspozycji Administracji Lasów Państwowych). Co pewien czas pojawiają się w prasie informacje o zamiarach przebudowy tej drogi i jej otwarcia dla ruchu publicznego - na razie skutecznie przeciwstawiają się temu pomysłowi Lasy Państwowe, organizacje ekologiczne i zwyczajny brak środków.

Pochodzenie nazwy

Do niedawna przełęcz nazywano powszechnie ""Skałką"", co związane było zapewne ze starą nazwą Klimczoka. Obecna nazwa została przeniesiona z dawnego osiedla pasterskiego na polanach opadających spod przełęczy na wschodowi, ku dolinie Biłej. Pochodzi od słowa ""karkosze"", oznaczającego w góralskiej gwarze gałęzie, odrąbane ze ściętych drzew iglastych. Wśród mieszkańców Szczyrku Biłej przełęcz zwana jest też czasem „Granicą”. Jest to odniesienie do granicznej funkcji grzbietu Beskidu Śląskiego, który rozdzielał w tym miejscu Żywiecczyznę, należącą aż do rozbiorów do Królestwa Polskiego (później: Galicję) od Księstwa Cieszyńskiego (części Górnego Śląska). Po II wojnie światowej biegła tym grzbietem granica województw krakowskiego i katowickiego, a także granica powiatów żywieckiego i cieszyńskiego (co ma miejsce również obecnie). Wspomniany grzbiet był również przez ponad dziewięć wieków granicą dwóch diecezji kościoła katolickiego w Polsce: krakowskiej i wrocławskiej. Jednocześnie jest naturalną granicą językową i etnograficzną (Brenna: strój górali śląskich, Szczyrk: strój górali żywieckich)."




  • 2. Przełęcz Karkoszczonka - Chata Wuja Toma

(czas: 3 min ; długość: 150 m , w dół: 150 m ( 100 %)

 

"Chata Wuja Toma – prywatny obiekt noclegowy należący do organizacji ""Grupa THF"", zlokalizowany w Szczyrku na Przełęczy Karkoszczonka, na wysokości 736 m n.p.m. Nazwa obiektu nawiązuje do tytułu powieści Harriet Beecher Stowe ""Chata wuja Toma"".

Schronisko to stara, drewniana góralska chata, urządzona w starej zagrodzie z 1918 roku. Początkowo było to zwyczajne gospodarstwo góralskie, następnie budynek służył klubowi saneczkarskiemu jako zaplecze śniegowego toru saneczkowego, który dawniej funkcjonował w tym miejscu. Obecnie jest własnością prywatną i z czasem obiekt uzyskał charakter schroniska, a właściwie chatki studenckiej z pełnym bufetem i obsługą. W latach 80. XX w. działało w niej Studenckie Schronisko Turystyczne Wydziałowego Klubu Turystycznego ""Tramp""-ek, działającego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Obecnie obiekt posiada 60 miejsc noclegowych w salach wieloosobowych i 3 pomieszczenia dwu i trzyosobowe."




  • 3. Chata Wuja Toma - Przełęcz Karkoszczonka

(czas: 5 min ; długość: 150 m , w górę: 150 m ( 100 %)

 

 




  • 4. Przełęcz Karkoszczonka - Kotarz

szlak : czerwony (czas: 100 min ; długość: 5,21 km , w górę: 3,43 km ( 66 %), w dół: 1,78 km ( 34 %)

 

"Szczyt Kotarza 974 m n.p.m. wznosi się nad Szczyrkiem Soliskiem, a jego stoki opadające ku dolinie Żylicy zajęte są przez polany z doskonałym widokiem na masyw Skrzycznego. Zbocza zachodnie wzniesienia, stanowiące obszar źródliskowy potoku Hołcyna – porośnięte bukowo-świerkowym lasem – są kamieniste, pokryte licznymi rumowiskami i rozpadlinami skalnymi.

Gminy Brenna i Szczyrk planują rozbudowanie infrastruktury narciarskiej, mającej na celu stworzenie dużego ośrodka narciarskiego łączącego obie gminy. W rejonie góry Kotarz zaplanowano wybudowanie wyciągów krzesełkowych, nartostrady o długości 1,5 km, drogi oraz schroniska. Wyciąg krzesełkowy prowadziłby na szczyt góry a kolejny łączyłyby go z istniejącymi trasami narciarskimi w rejonie Soliska w Szczyrku. Inwestycja wiąże się z potrzebą wylesienia znacznych terenów pod budowę wyciągów i nartostrady. Wyciągi krzesełkowe poprowadzone przez górę przetną krajowy i lokalne korytarze ekologiczne na tym terenie. Organizacje ekologiczne wyraziły negatywną opinię wobec planów rozbudowy infrastruktury narciarskiej w rejonie góry, podkreśliły szczególnie negatywny wpływ tej inwestycji na ciągłość korytarza ekologicznego oraz wpływ na chronione gatunki roślin i zwierząt"




  • 5. Kotarz - Przeł. Salmopolska

szlak : czerwony (czas: 45 min ; długość: 2,91 km , w górę: 1,33 km ( 46 %), w dół: 1,58 km ( 54 %)

 

"Przełęcz Salmopolska (Przełęcz Salmopol, Biały Krzyż). przełęcz położona na wysokości 934 m n.p.m. w paśmie Baraniej Góry zwanym także Wiślańskim, w Beskidzie Śląskim. Jest obok przełęczy Kubalonka istotną przełęczą komunikacyjną w tym paśmie – przebiega przez nią droga wojewódzka 942 z Wisły do Szczyrku i dalej do Bielska-Białej.

Zwyczajowa nazwa Biały Krzyż pochodzi od białego, drewnianego krzyża, znajdującego się tuż nad drogą na samej przełęczy. Zasadniczo odnosi się do miejsca w otoczeniu krzyża, jednak często jest odnoszona (niewłaściwie) do samej przełęczy.

Nazwa Salmopol dotyczy również osady, położonej poniżej przełęczy po stronie doliny Żylicy, tworzącej niegdyś osobną miejscowość, a obecnie należącą do Szczyrku. Salmopol mieli założyć ewangelicy ze Śląska Cieszyńskiego, uchodzący w te rejony przed prześladowaniami religijnymi.

W 1771 r. przez Przełęcz Salmopolską wycofywali się na Śląsk Cieszyński konfederaci barscy z litewskiej dywizji Szyca, ścigani po przegranej bitwie w Szczyrku przez przeważające siły rosyjskie. Tuż obok krzyża w 1932 r. niemieckie towarzystwo turystyczne Beskidenverein zbudowało stację turystyczną, nazywaną „Gospodą Antoniego” lub po prostu „Białym Krzyżem”. Jej właściciel, Rudolf Antoni pełnił w czasie okupacji funkcję Orstgruppenleitera na obszar Salmopola i gorliwie współpracował z niemieckimi władzami. Stacja spłonęła 15 lutego 1945 r. w czasie potyczki partyzantów pod dowództwem majora Anisimowa – ""Szczepanowicza"", wycofujących się z Brennej, ze stacjonującym w niej oddziałem SS. Po II wojnie przez wiele lat w domu Jana Cieślara, położonym pod samą przełęczą, mieściła się popularna stacja turystyczna PTTK, dziś już nieistniejąca, nazywana również ""Białym Krzyżem"".Obecnie znajduje się tu zajazd „Biały Krzyż”, drewniany bar, parking oraz przystanek autobusowy. W latach 1965-68 wybudowano przez przełęcz atrakcyjną krajoznawczo szosę, łączącą bezpośrednio Szczyrk z Wisłą. Szosa wspina się ze Szczyrku przez Salmopol w górę sześcioma zakosami, przechodzi przez przełęcz na stronę doliny Brennicy, po czym przekracza odgałęziający się tu grzbiet pasma Równicy i, trawersując zachodnie stoki Malinowa, śmiało opada do doliny Malinki. Drogę tę, długości 13 km, wybudowaną kosztem 30 mln ówczesnych złotych, oddano do użytku 22 lipca 1968 r. Obecnie droga ta jest fragmentem drogi wojewódzkiej 942 Bielsko-Biała - Wisła. Przełęcz Salmopolska stała się w ten sposób najwyższą dostępną komunikacyjnie przełęczą w Beskidzie Śląskim, zaś po Przełęczy Lipnickiej (Krowiarki) u stóp Babiej Góry – drugą w całych polskich Beskidach. Do przełęczy można dojechać komunikacją publiczną - od strony Szczyrku dojeżdżają busy przewoźników prywatnych. W pobliżu przełęczy znajduje się Jaskinia Salmopolska, której korytarze osiągają długość ponad 100 metrów. Ze względu na zawaliskowy charakter korytarzy nie jest jednak oficjalnie udostępniona do zwiedzania (jako pomnik przyrody nieożywionej podlega ochronie prawnej)."




  • 6. Przeł. Salmopolska - Malinowska Skała

szlak : czerwony (czas: 70 min ; długość: 3,56 km , w górę: 2,68 km ( 75 %), w dół: 880 m ( 25 %)

 

"Masyw Malinowskiej Skały – jak i cały grzbiet, biegnący od niej przez Malinów i Przełęcz Salmopolską aż po Kotarz – zbudowany jest z tzw. zlepieńców z Malinowskiej Skały. Skała ta, tworząca nieciągły poziom składający się z szeregu izolowanych soczewek, spotykana jest tylko w Beskidzie Śląskim oraz Beskidzie Śląsko-Morawskim w najwyższej części górnych warstw godulskich. Są to drobno- i średnioziarniste zlepieńce kwarcowe, zawierające liczne okruchy łupków mikowych, granitów i ziarna skaleni. Składniki te można bez trudności wyróżnić w litej płycie, pokrywającej szczyt Malinowskiej Skały lub też dostrzec – jako produkt współczesnego wietrzenia – wśród żwiru pokrywającego ścieżkę.


Ok. 60 m na północ szczytu, tuż przy szlaku turystycznym, zlepieniec ten buduje sporą wychodnię skalną w kształcie rozczłonkowanej ambony długości 13 m, szerokości 5 m i wysokości ok. 5 m. Na ścianach wychodni widać interesujące formy wietrzenia, m.in. dość głęboką niszę. Wychodnia na Malinowskiej Skale jest co najmniej od połowy XX w. jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli Beskidu Śląskiego. Jej fotografie znajdują się praktycznie we wszystkich publikacjach krajoznawczych opisujących te góry, jest też przedstawiana na niezliczonych wzorach kart pocztowych. Od 1977 r. wychodnia ta jest objęta ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej.


W stokach góry znajduje się m.in. Jaskinia Malinka o długości korytarzy 16 m, odkryta w 1970 r."




  • 7. Malinowska Skała - Skrzyczne

szlak : zielony (czas: 165 min ; długość: 4,24 km , w górę: 2,71 km ( 64 %), w dół: 1,53 km ( 36 %)

 

"Skrzyczne (1257 m n.p.m.) – najwyższy szczyt w grupie górskiej Beskidu Śląskiego w Zewnętrznych Karpatach Zachodnich w Polsce. Jako najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego Skrzyczne należy do Korony Gór Polski. Ze względu na charakterystyczną sylwetkę góry, stromo opadającej ku wschodowi i północy oraz na położony na szczycie maszt nadajnika RTV jest ona łatwo rozpoznawalna z wielu miejsc, np. w Beskidzie Żywieckim lub w Tatrach.

Na szczycie Skrzycznego znajduje się schronisko PTTK, basen dla dzieci, ścianka wspinaczkowa, strzelnica (łuk, wiatrówka) i boisko. Można tam wjechać dwuodcinkowym wyciągiem krzesełkowym ze Szczyrku. Na zboczach góry znajdują się trasy narciarskie o różnym stopniu trudności należące do Ośrodka Narciarskiego COS (m.in. trasa FIS) i łącznej długości 14 km. Przez Skrzyczne przechodzi też wiele szlaków turystycznych (np. na Baranią Górę) – pieszych i rowerowych (również wyczynowych Downhill, na których odbywały się między innymi zawody Pucharu Polski). Ponadto szczyt Skrzycznego ze strony wschodniej (od Jeziora Żywieckiego) jest znakomitym startowiskiem dla miłośników paralotni.

Na szczycie Skrzycznego od końca lat 90. XX w. wznosi się charakterystyczny 87-metrowy maszt nadajnika RTV."




  • 8. Skrzyczne - Schronisko PTTK Skrzyczne

szlak : zielony (czas: 5 min ; długość: 200 m , w dół: 200 m ( 100 %),

 

"Dzieje schroniska sięgają lat międzywojennych, kiedy to Rudolf Urbanke zakupił od mieszkańców Lipowej parcelę na szczytowej polanie Skrzycznego i w 1933 r. wybudował na niej drewniane schronisko. Piętrowy budynek posiadał przed wojną 30 miejsc noclegowych, jednak swą architekturą zupełnie nie pasował do otoczenia. Zimą był odwiedzany głównie przez bielskich Niemców, którzy jeździli tu na nartach.

W czasie II wojny światowej schronisko zostało zajęte przez wojska niemieckie. Właściciel, będący Niemcem, mógł jednak nadal prowadzić działalność, z czego korzystało wielu narciarzy aż do 1944 r. Kiedy Urbanke został powołany do armii niemieckiej, obiekt prowadziła jego żona. W zimie 1945 r. przez kilka tygodni znajdował się on praktycznie na linii frontu.

Schronisko przetrwało wojnę, ale jego budynek został w poważnym stopniu zniszczony, a jego wyposażenie rozkradzione. W 1946 roku schronisko jako mienie poniemieckie przejął bielski Oddział PTT, jednak obciążony kosztami odbudowy wielu innych schronisk nie dysponował on funduszami potrzebnymi do jego remontu. Budynek stał opuszczony i zagrożony zupełnym zniszczeniem. Dopiero w 1947 r. obiekt został przejęty przez Oddział Górnośląski PTTK, który przeprowadził pierwszy, niezbędny remont. W schronisku powstał bufet turystyczny, jadalnia oraz sala noclegowa. Po remoncie schronisko uroczyście otwarto w czerwcu 1950 roku. Od końca roku 1950 schronisko znajduje się w gestii PTTK.

Zakończenie budowy drugiego odcinka wyciągu krzesełkowego ze Szczyrku na Skrzyczne w roku 1960 r. znacznie zwiększyło nasilenie ruchu turystycznego w obiekcie. Dzięki temu również 31 grudnia 1960 r. do schroniska doprowadzono energię elektryczną. Liczba miejsc noclegowych w następnych latach wahała się w granicach 40-50.

Jesienią 1998 roku przystąpiono do remontu generalnego i modernizacji schroniska. Budynek został pokryty nowym, spadzistym dachem, pod którym uzyskano użytkowe poddasze. Poszerzono parter, od strony wejścia dobudowano zadaszenie, a z boku taras. Zdecydowanie podniesiony został standard wyposażenia pokoi (węzły sanitarne) kosztem zmniejszenia ilości miejsc noclegowych.

Obecnie schronisko dysponuje 29 miejscami noclegowymi, trzema salami jadalnymi oraz bufetem na tarasie widokowym (tylko w sezonie letnim)."




  • 9. Schronisko PTTK Skrzyczne - Szczyrk - skrzyżowanie ul. Górskiej z DW 942 (Mysliwska i Beskidzka) tuz przy Starej Karczmie

szlak : zielony (czas: 100 min ; długość: 5,04 km , w górę: 334 m ( 7 %), w dół: 4,71 km ( 93 %)

 

 




  • 10. Szczyrk - skrzyżowanie - Schronisko PTTK Klimczok

szlak : zielony (czas: 165 min ; długość: 5,9 km , w górę: 5,39 km ( 91 %), w dół: 512 m ( 9 %)

 

"Schronisko PTTK na Klimczoku (1034 m n.p.m.) – górskie schronisko turystyczne należące do PTTK. Jest to nazwa powszechnie używana, chociaż w rzeczywistości schronisko położone jest trochę poniżej szczytu Magury i od rzeczywistego szczytu Klimczoka oddzielone jest przełęczą Siodło. Jest bardzo popularne w Beskidzie Śląskim ze względu na niewielką odległość kolejki gondolowej na pobliski szczyt Szyndzielni. w otoczeniu schroniska znajduje się gęsta sieć szlaków turystycznych – między innymi do Schroniska PTTK na Błatniej i do Chaty Wuja Toma na Przełęczy Karkoszczonka.

Według niektórych źródeł już w 1841 na Klimczoku znajdowała się niewielka chatka myśliwska. W 1872 r. na polecenie Friedericha Suttera, nadleśniczego dóbr łodygowickich, na grzbiecie Magury zbudowano pierwsze drewniane schronisko, od nazwiska właścicielki dóbr (Klementyny von Primavesi) nazwane Klementinenhütte (Klementynówka). Obiekt służył głównie myśliwym podczas polowań, a jego najczęstszym gościem był zięć Klementyny i dziedzic majątku łodygowickiego, baron Adolf von Klobus. Z tego powodu za pierwsze prawdziwe schronisko turystyczne w śląskich Beskidach uznaje się budynek na górze Jaworowy (obecnie w Czechach).

Z inicjatywy niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein z Bielska obiekt rozbudowano w latach 1894 – 1895 tak, by mógł służyć również turystom, ale podczas otwarcia w 1895 budynek spłonął. Schronisko odbudowano i uroczyście otwarto po raz kolejny w maju 1897. Klementinenhütte miało jednak pecha – płonęło jeszcze dwukrotnie, w 1910 i 1913 r., dlatego w 1914 r. wybudowano obiekt całkowicie nowy, murowany z kamienia, który z niewielkimi zmianami istnieje do dnia dzisiejszego. Schronisko posiadało na parterze restaurację, bufet, dwie sale jadalne i jedną sypialnię. Dalsze siedem pokoi noclegowych urządzono na piętrze. Łącznie nowa Klementynówka dysponowała 40 miejscami noclegowymi

W okresie międzywojennym budynkiem zainteresowało się PTT, które zamierzało urządzić w nim stację turystyczną. W ostatniej chwili właściciel, baron Klobus, odstąpił od zgody na dzierżawę pod naciskiem Beskidenverein, który przejął obiekt około roku 1930. Z powodu trwającego konfliktu pomiędzy tą niemiecką organizacją a polskimi organizacjami turystycznymi zaglądali tutaj głównie turyści niemieccy.

Podczas okupacji niemieckiej schroniskiem zarządzał nadal jego przedwojenny dzierżawca, niejaki Giersig, znany ze swej antypolskiej postawy. W początkowym okresie II wojny światowej turyści nadal chętnie odwiedzali Klimczok. Zimą na stokach Klimczoka jeździli na nartach bielscy Niemcy, a do czasu konfiskaty przez okupanta nart - również Polacy, członkowie przedwojennych klubów sportowych i turystycznych.

W jeździe na nartach szkolili się tutaj żołnierze Wehrmachtu, a w 1942 r. w schronisku zainstalował się posterunek obserwacyjny Luftwaffe. Dzierżawca obiektu nie miał więc powodów do narzekań na brak dochodów, do tego stopnia, że po drugiej stronie szczytu Magury ukończył budowę kolejnego schroniska, prywatnego, znanego pod nazwą Magura-Kąpielisko.

Jesienią 1944 r., w obliczu zbliżającego się frontu, Niemcy włączyli schronisko w system umocnień biegnących od Magury przez Klimczok, Szyndzielnię, Trzy Kopce i Błatnią po Skoczów. Budynek obsadził Wehrmacht, a Giersig, jego dzierżawca, uciekł na zachód. Po zdobyciu przez Armię Czerwoną Bielska (12 lutego 1945 r.) linia frontu utrzymywała się na grzbiecie Magury i Klimczoka przez ponad sześć tygodni.

W bezpośredniej bliskości schroniska nie toczyły się żadne walki. Obiekt nie odniósł też znaczących szkód od ostrzału radzieckiej artylerii, więc nie licząc wybitych okien z wojennej zawieruchy wyszedł bez większych zniszczeń. Po ustąpieniu Niemców rozkradziono jednak większość wyposażenia.

Natychmiast po zakończeniu działań wojennych schronisko przejęli działacze reaktywowanych już 18 lutego 1945 r. oddziałów PTT z Bielska i Białej (już jako wspólnego Oddziału Bielsko-Bialskiego). Prowizorycznie urządzone, zostało uruchomione już w czerwcu 1945 r. Jego pierwszym kierownikiem został Bronisław Jarosz, przedtem wieloletni kierownik schroniska na Wielkiej Raczy[1]. W 1950 obiekt przejął spadkobierca PTT - Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, które do 1961 r. obiekt gruntownie wyremontowało."




  • 11. Schronisko PTTK Klimczok - Przeł. Siodło pod Klimczokiem(wezeł szlaków)

szlak : niebieski (czas: 5 min ; długość: 276 m , w dół: 276 m ( 100 %),

 

 




  • 12. Przeł. Siodło - Klimczok

szlak : czarny (czas: 10 min ; długość: 469 m , w górę: 469 m ( 100 %),

 

"Klimczok, dawniej również Klimczak (1117 m n.p.m.) – szczyt górski w północno-wschodniej części Pasma Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Przebiega przezeń granica administracyjna Bielska-Białej i stąd szczyt Klimczoka jest najwyższym punktem tego miasta. Przez szczyt biegnie też historyczna granica pomiędzy Śląskiem i Małopolską.

Na szczycie znajduje się stalowy maszt z antenami przekaźników telekomunikacyjnych. Z istniejącej do końca lat 70. XX w. na wierzchołku Klimczoka drewnianej wieży triangulacyjnej widać było znaczną część Karpat Zachodnich od Łysej Góry na zachodzie po Tatry na południowym wschodzie. Dziś, z uwagi na podrastające wokół wierzchołka drzewa, widok ogranicza się jedynie do sektora południowo-wschodniego, w którym ponad grzbietami Beskidu Żywieckiego królują szczyty Tatr.

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin rośnie na Klimczoku tojad morawski.

Na Klimczoku średnia roczna temperatura wynosi 5-6 °C. Pokrywa śnieżna o grubości ok. 220 cm utrzymuje się przez około 125 dni w roku, od początku listopada do początku maja. Maksymalną pokrywę śnieżną na Klimczoku zanotowano 14 marca 1993 roku i wyniosła ona 305 cm. Klimczok cechują duże opady do 1300 mm rocznie. Przez około 79 dni w roku świeci słońce. Wybierając się na Klimczok warto zabrać ze sobą coś przeciwdeszczowego.

Jeszcze na początku XIX w. góra nazywana była Goryczną Skałką lub po prostu Skałką. Na zachodnich zboczach góry, tuż pod szczytem, ciągnie się system rowów grzbietowych i rozpadlin skalnych (skąd pierwotna nazwa), w których znajduje się kilka niewielkich jaskiń. Największa z nich, długości 26 m, miała być według lokalnych podań kryjówką słynnego zbójnika żywiecko-śląskiego pogranicza – Klimczoka. Od jego nazwiska w epoce romantyzmu poszła obecna nazwa szczytu."

 
!!!!!
"Przynies kamień ze zdobytego szczytu"
!!!
tuz pod samym szczytem Klimczoka znajduje się miejsce w którym turysci zdobywający szczyt moga pozostawić pamiętkę po sobie - pamiatke nie byle jaką bo kamień ze zdobytego szczytu (rozwijając kamień pochodzacy ze zdobytej góry, kamień przyniesiony, wniesiony na szczyt Klimczoka)
inicjatywa ciekawa chociaż.. no i tu pojawia się ale...
wszystko fajne, dopóki inicjatywa nie przybierze zjawiska na skalę masową. rozpocznie się wyscig - kto zdobedzie i przyniesie większy kamień..
pomijam fakt że właściwie zbieranie i wynoszenie czegokolwiek z np.  parków narodowych i krajobrazowych jest zabronione, ale jako ze za ręke nikogo złapac się raczej nie uda.. przyjmijmy że jest to niewłaściwe

osobiście wolę zbierać zdjęcia :)

a Ty uzytkowniku co tym sądzisz ???

  • 13. Klimczok - Przeł. Siodło(węzeł szlaków)

szlak : czarny (czas: 5 min ; długość: 469 m , w dół: 469 m ( 100 %),

 

 




  • 14. Przeł. Siodło(węzeł szlaków) - Przeł. Karkoszczonka

szlak : czerwony (czas: 50 min ; długość: 2,22 km , w górę: 350 m ( 16 %), w dół: 1,87 km ( 84 %)

 

 




  • 15. Przeł. Karkoszczonka - Brenna powrót na parking

szlak : żółty (czas: 165 min ; długość: 3,29 km , w górę: 629 m ( 19 %), w dół: 2,67 km ( 81 %)

 

 


 

Wiecej MAP:  przekrój, przebieg, wysokosci, nachylenie, prędkość, tempo,

 

 

 

 

 

Zobacz Album GALERIA TRASY

 

 

 


  


 

 

 

 

 

 

« powrót

Dodaj nowy komentarz

Opisy dla poszczególnych punktów trasy zaczerpnięte z Wikipedii
zdjęcia,wyliczenia tras - własne..

Ja na Facebooku


Instagram


Pogoda

temperatura
ciśnienie

Ostrzeżenia meteo

prognoza ostrzeżeń meteo na najbliższe 24h 
Ostrzeżenia meteo dla Polski i Europy - serwis meteoalarm

Warunki śniegowe