170. Brenna centrum- Przełęcz Karkoszczonka- Chata Wuja Toma- Na Pięciu Drogach- Schronisko PTTK Klimczok- Schronisko PTTK Szyndzielnia- Klimczok- Schronisko PTTK Na Błatniej- powrót na parking

komentarzy: 0

## Statystyki trasy:

Data wycieczki Czas trwania Przebyty dystans
06.01.2018 07:35 h [1] 26,23 km [2]
   
[3] Punkty GOT : 29
 
Całkowity dystans pod górę w dół po płaskim
11,7 km 10,9 km 5,4 km
 
Minimalna wysokość maksymalna przewyższenie
391 m 1123 m 732 m
 
Suma wszystkich podejść / Dystans "pod górę" ( Wartość dla całej trasy )
3232 m
   
7:35 godzin ruchu i 26 km pozwoliło mi spalić : 4717 kalorii [4]
   
[5] Kalkulator / przelicznik - 4717 kalorii stanowi rownowartość : 
16 pączków

przy załozeniu 1 paczek = ok 300kcal

6 burgerów

przy załozeniu 1 burger = ok 800kcal

15 porcji frytek

przy załozeniu 1 porcja 100g= ok 314kcal

 

[1] całkowity czas spędzony na szlaku - wartośc wraz z ewentualnymi postojami

[2] długośc trasy obliczona loggerem gps: Pathfinder 3106, wspomaganie: telefon. Wartośc szacunkowa

[3] Suma punktów GOT dla całej wycieczki

[4] wartośc orientacyjna, przyblizona wyliczona e z uwzglednieniem wieku, płci i "masy ciała" :)

[5] Wbrew pozorom nie jest to drobna przekąska.. Spalenie jednego pączka (300kcal) następuje po 20 minutach wbiegania po schodach, 60 minutach szybkiego spaceru; 40 minutach pedałowania na rowerze stacjonarnym.

 

 

 

1. Brenna parking przy Parku Linowym "Orla Perć" - Brenna Bukowa / Nostrożny pocztatel szlaku żółtego)

szlak : brak znakowania - wzdłuż ul. Wyzwolenia (czas przejścia: 60 min ; długość odcinka: 3,1 km ,

 

 


2. Bukowa - Nostrozny - Przełęcz Karkoszczonka

szlak : żółty (czas przejścia: 75 min ; długość odcinka: 3,3 km ,

 

"Przeł. Karkoszczonkajest najniższym i najwygodniejszym przejściem między Szczyrkiem a Brenną, używanym zresztą przez miejscową ludność od wielu wieków.


Od strony wschodniej, ze Szczyrku, na przełęcz wyprowadza droga wiodąca doliną potoku Biła, natomiast od strony zachodniej, z Brennej Bukowej - droga wiodąca dolinką źródłowego cieku Brennicy. Obie drogi w większej części są pokryte wąskim dywanikiem asfaltowym, jednak przejazd przez przełęcz jest zamknięty dla ruchu samochodowego (szlaban po stronie Brennej - droga leśna, w dyspozycji Administracji Lasów Państwowych). Co pewien czas pojawiają się w prasie informacje o zamiarach przebudowy tej drogi i jej otwarcia dla ruchu publicznego - na razie skutecznie przeciwstawiają się temu pomysłowi Lasy Państwowe, organizacje ekologiczne i zwyczajny brak środków.


Pochodzenie nazwy Do niedawna przełęcz nazywano powszechnie """"Skałką"""", co związane było zapewne ze starą nazwą Klimczoka. Obecna nazwa została przeniesiona z dawnego osiedla pasterskiego na polanach opadających spod przełęczy na wschodowi, ku dolinie Biłej. Pochodzi od słowa """"karkosze"""", oznaczającego w góralskiej gwarze gałęzie, odrąbane ze ściętych drzew iglastych. Wśród mieszkańców Szczyrku Biłej przełęcz zwana jest też czasem „Granicą”. Jest to odniesienie do granicznej funkcji grzbietu Beskidu Śląskiego, który rozdzielał w tym miejscu Żywiecczyznę, należącą aż do rozbiorów do Królestwa Polskiego (później: Galicję) od Księstwa Cieszyńskiego (części Górnego Śląska). Po II wojnie światowej biegła tym grzbietem granica województw krakowskiego i katowickiego, a także granica powiatów żywieckiego i cieszyńskiego (co ma miejsce również obecnie). Wspomniany grzbiet był również przez ponad dziewięć wieków granicą dwóch diecezji kościoła katolickiego w Polsce: krakowskiej i wrocławskiej. Jednocześnie jest naturalną granicą językową i etnograficzną (Brenna: strój górali śląskich, Szczyrk: strój górali żywieckich)."


3. Przełęcz Karkoszczonka - Odejście do Chaty Wuja Toma

szlak : żółty (czas przejścia: 5 min ; długość odcinka: 0,2 km ,

 

 


4. Odejście do Chaty Wuja Toma - Chata Wuja Toma

szlak : żółty (czas przejścia: 2 min ; długość odcinka: 0,1 km ,

 

"Chata Wuja Toma – prywatny obiekt noclegowy należący do organizacji """"Grupa THF"""", zlokalizowany w Szczyrku na Przełęczy Karkoszczonka, na wysokości 736 m n.p.m. Nazwa obiektu nawiązuje do tytułu powieści Harriet Beecher Stowe """"Chata wuja Toma"""".


Schronisko to stara, drewniana góralska chata, urządzona w starej zagrodzie z 1918 roku. Początkowo było to zwyczajne gospodarstwo góralskie, następnie budynek służył klubowi saneczkarskiemu jako zaplecze śniegowego toru saneczkowego, który dawniej funkcjonował w tym miejscu. Obecnie jest własnością prywatną i z czasem obiekt uzyskał charakter schroniska, a właściwie chatki studenckiej z pełnym bufetem i obsługą. W latach 80. XX w. działało w niej Studenckie Schronisko Turystyczne Wydziałowego Klubu Turystycznego """"Tramp""""-ek, działającego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Obecnie obiekt posiada 60 miejsc noclegowych w salach wieloosobowych i 3 pomieszczenia dwu i trzyosobowe"


5. Chata Wuja Toma - Odejście do Chaty Wuja Toma

szlak : żółty (czas przejścia: 2 min ; długość odcinka: 0,1 km ,

 

 


6. Odejście do Chaty Wuja Toma - Pod Przełęczą Karkoszczonka

szlak : żółty (czas przejścia: 10 min ; długość odcinka: 0,5 km ,

 

 


7. Pod Przełęczą Karkoszczonka - Na Pięciu Drogach

szlak : zielony (czas przejścia: 65 min ; długość odcinka: 2,1 km ,

 

 


8. Na Pięciu Drogach - Schronisko PTTK Klimczok

szlak : zielony (czas przejścia: 35 min ; długość odcinka: 0 km ,

 

"Schronisko PTTK na Klimczoku (1034 m n.p.m.) – górskie schronisko turystyczne należące do PTTK. Jest to nazwa powszechnie używana, chociaż w rzeczywistości schronisko położone jest trochę poniżej szczytu Magury i od rzeczywistego szczytu Klimczoka oddzielone jest przełęczą Siodło. Jest bardzo popularne w Beskidzie Śląskim ze względu na niewielką odległość kolejki gondolowej na pobliski szczyt Szyndzielni. w otoczeniu schroniska znajduje się gęsta sieć szlaków turystycznych – między innymi do Schroniska PTTK na Błatniej i do Chaty Wuja Toma na Przełęczy Karkoszczonka.


Według niektórych źródeł już w 1841 na Klimczoku znajdowała się niewielka chatka myśliwska. W 1872 r. na polecenie Friedericha Suttera, nadleśniczego dóbr łodygowickich, na grzbiecie Magury zbudowano pierwsze drewniane schronisko, od nazwiska właścicielki dóbr (Klementyny von Primavesi) nazwane Klementinenhütte (Klementynówka). Obiekt służył głównie myśliwym podczas polowań, a jego najczęstszym gościem był zięć Klementyny i dziedzic majątku łodygowickiego, baron Adolf von Klobus. Z tego powodu za pierwsze prawdziwe schronisko turystyczne w śląskich Beskidach uznaje się budynek na górze Jaworowy (obecnie w Czechach). Z inicjatywy niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein z Bielska obiekt rozbudowano w latach 1894 – 1895 tak, by mógł służyć również turystom, ale podczas otwarcia w 1895 budynek spłonął. Schronisko odbudowano i uroczyście otwarto po raz kolejny w maju 1897. Klementinenhütte miało jednak pecha – płonęło jeszcze dwukrotnie, w 1910 i 1913 r., dlatego w 1914 r. wybudowano obiekt całkowicie nowy, murowany z kamienia, który z niewielkimi zmianami istnieje do dnia dzisiejszego. Schronisko posiadało na parterze restaurację, bufet, dwie sale jadalne i jedną sypialnię. Dalsze siedem pokoi noclegowych urządzono na piętrze. Łącznie nowa Klementynówka dysponowała 40 miejscami noclegowymi W okresie międzywojennym budynkiem zainteresowało się PTT, które zamierzało urządzić w nim stację turystyczną. W ostatniej chwili właściciel, baron Klobus, odstąpił od zgody na dzierżawę pod naciskiem Beskidenverein, który przejął obiekt około roku 1930. Z powodu trwającego konfliktu pomiędzy tą niemiecką organizacją a polskimi organizacjami turystycznymi zaglądali tutaj głównie turyści niemieccy. Podczas okupacji niemieckiej schroniskiem zarządzał nadal jego przedwojenny dzierżawca, niejaki Giersig, znany ze swej antypolskiej postawy. W początkowym okresie II wojny światowej turyści nadal chętnie odwiedzali Klimczok. Zimą na stokach Klimczoka jeździli na nartach bielscy Niemcy, a do czasu konfiskaty przez okupanta nart - również Polacy, członkowie przedwojennych klubów sportowych i turystycznych. W jeździe na nartach szkolili się tutaj żołnierze Wehrmachtu, a w 1942 r. w schronisku zainstalował się posterunek obserwacyjny Luftwaffe. Dzierżawca obiektu nie miał więc powodów do narzekań na brak dochodów, do tego stopnia, że po drugiej stronie szczytu Magury ukończył budowę kolejnego schroniska, prywatnego, znanego pod nazwą Magura-Kąpielisko. Jesienią 1944 r., w obliczu zbliżającego się frontu, Niemcy włączyli schronisko w system umocnień biegnących od Magury przez Klimczok, Szyndzielnię, Trzy Kopce i Błatnią po Skoczów. Budynek obsadził Wehrmacht, a Giersig, jego dzierżawca, uciekł na zachód. Po zdobyciu przez Armię Czerwoną Bielska (12 lutego 1945 r.) linia frontu utrzymywała się na grzbiecie Magury i Klimczoka przez ponad sześć tygodni. W bezpośredniej bliskości schroniska nie toczyły się żadne walki. Obiekt nie odniósł też znaczących szkód od ostrzału radzieckiej artylerii, więc nie licząc wybitych okien z wojennej zawieruchy wyszedł bez większych zniszczeń. Po ustąpieniu Niemców rozkradziono jednak większość wyposażenia. Natychmiast po zakończeniu działań wojennych schronisko przejęli działacze reaktywowanych już 18 lutego 1945 r. oddziałów PTT z Bielska i Białej (już jako wspólnego Oddziału Bielsko-Bialskiego). Prowizorycznie urządzone, zostało uruchomione już w czerwcu 1945 r. Jego pierwszym kierownikiem został Bronisław Jarosz, przedtem wieloletni kierownik schroniska na Wielkiej Raczy.


W 1950 obiekt przejął spadkobierca PTT - Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, które do 1961 r. obiekt gruntownie wyremontowało"


9. Schronisko PTTK Klimczok - Siodło pod Klimczokiem

szlak : czerwony (czas przejścia: 5 min ; długość odcinka: 0,3 km ,

 

 


10. Siodło pod Klimczokiem - Schronisko PTTK Szyndzielnia

szlak : czerwony (czas przejścia: 40 min ; długość odcinka: 3,1 km ,

 

"Schronisko PTTK na Szyndzielni (niem. Kamitzerplatte}) – pierwsze murowane schronisko w Beskidzie Śląskim, oddane do użytku w 1897 roku. Na początku posiadało 7 pokoi noclegowych z 40 miejscami oraz rozbudowane zaplecze gastronomiczne. Stałymi mieszkańcami byli gospodarz oraz restaurator. Decyzję o budowie schroniska na Szyndzielni podjęła bielska sekcja niemieckiego Towarzystwa Beskidzkiego (Sektion Bielitz-Biala des Beskidenvereins) po pożarze schroniska ""Klementynówka"" nieopodal Klimczoka. Budowę rozpoczęto w 1896 roku, a zakończono w lipcu 1897 roku. Zbudowane przez firmę bielskiego architekta Karola Korna. Schronisko poświęcono 17, a uroczyście otwarto i oddano do użytku 18 lipca 1897 roku. W 1907 roku, z okazji dziesięciolecia schroniska, jego dzierżawca - Weinhold, wybudował, pełniący rolę dodatkowego schronu, drewniany szwajcarski domek. Zainstalowano także sygnaturkę na dachu domku, która dźwiękiem wskazywała turystom drogę w czasie trudnych warunków atmosferycznych. W pokoju na wieży mieściła się stacja meteorologiczna, a na parterze winiarnia. W pobliżu obiektu wzniesiono niewielką skocznię narciarską


W czasie II wojny światowej obiekt służył głównie różnym celom paramilitarnym, m.in. odbywały się tu obozy organizacji Hitlerjugend. W roku 1940 Beskidenverein otrzymał na własność parcelę, na której stał budynek. Wkrótce też doprowadzono do niego istniejącą do dziś leśną drogę z Dębowca. Ostatnim niemieckim gospodarzem był Eugen Kutschera, który został wcielony do armii niemieckiej. Później schroniskiem zarządzała jego żona - Karolina. Z końcem 1944 r. budynek został zajęty przez Wehrmacht i włączony w linię obrony Bielska-Białej. W obliczu zbliżającego się frontu i otoczenia Bielska-Białej przez Armię Czerwoną Karolina Kutscherowa wraz z dziećmi uciekła górami w stronę Skoczowa. Na początku lutego 1945 r. budynek został kilkakrotnie trafiony radzieckimi pociskami artyleryjskimi: jeden z nich przebił dach i eksplodował w kuchni, inny zniszczył klatkę schodową, a pozostałe zdemolowały charakterystyczną wieżyczkę[4]. Po ustąpieniu wojska niemieckiego niezniszczone jeszcze wyposażenie zostało rozkradzione. Po zakończeniu działań wojennych II wojny światowej na terenie Bielska i Białej już 18 lutego 1945 r. reaktywowane zostały przedwojenne oddziały PTT w tych miastach - już jako wspólny Oddział Bielsko-Bialski. Już następnego dnia miejscowe władze upoważniły przedwojennych działaczy PTT Tomasza Wróbla i Władysława Zajączka do przejęcia i zabezpieczenia majątku Beskidenvereinu oraz innych niemieckich związków turystycznych i narciarskich. Po prowizorycznym remoncie i niezbędnych naprawach w czerwcu 1945 roku schronisko ponownie oddano do użytku, a jego pierwszą polską kierowniczką została Anna Maciejna. W latach 1954–1957 przeprowadzono rozbudowę według projektu architektów Krystyny Tołłoczko-Różyskiej i Wandy Gengi. Dobudowano od południowo-wschodniej strony nowe skrzydło gastronomiczno-gospodarcze i przebudowano wieżę.


8 października 1985 roku około godziny 8 rano w schronisku wybuchł pożar - zapaliła się część krytego gontem dachu, w rejonie wieży. Straż pożarna walczyła z ogniem blisko 3 godziny. Całkowicie spłonął dach wieży, a także część dachu budynku głównego."


11. Schronisko PTTK Szyndzielnia - Klimczok

szlak : żółty (czas przejścia: 45 min ; długość odcinka: 2 km ,

 

"Klimczok, dawniej również Klimczak (1117 m n.p.m.) – szczyt górski w północno-wschodniej części Pasma Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Przebiega przezeń granica administracyjna Bielska-Białej i stąd szczyt Klimczoka jest najwyższym punktem tego miasta. Przez szczyt biegnie też historyczna granica pomiędzy Śląskiem i Małopolską.


Na szczycie znajduje się stalowy maszt z antenami przekaźników telekomunikacyjnych. Z istniejącej do końca lat 70. XX w. na wierzchołku Klimczoka drewnianej wieży triangulacyjnej widać było znaczną część Karpat Zachodnich od Łysej Góry na zachodzie po Tatry na południowym wschodzie. Dziś, z uwagi na podrastające wokół wierzchołka drzewa, widok ogranicza się jedynie do sektora południowo-wschodniego, w którym ponad grzbietami Beskidu Żywieckiego królują szczyty Tatr.


Jeszcze na początku XIX w. góra nazywana była Goryczną Skałką lub po prostu Skałką. Na zachodnich zboczach góry, tuż pod szczytem, ciągnie się system rowów grzbietowych i rozpadlin skalnych (skąd pierwotna nazwa), w których znajduje się kilka niewielkich jaskiń. Największa z nich, długości 26 m, miała być według lokalnych podań kryjówką słynnego zbójnika żywiecko-śląskiego pogranicza – Klimczoka. Od jego nazwiska w epoce romantyzmu poszła obecna nazwa szczytu.


W siodle pomiędzy Klimczokiem i Magurą (Siodło pod Klimczokiem) znajduje się skrzyżowanie szlaków pieszych do Szczyrku, Bystrej, Brennej na Przełęcz Salmopolską, Przełęcz Karkoszczonkę, Szyndzielnię i Błatnią.


Schronisko PTTK na Klimczoku (zwane dawniej Klementynówką), wybudowane w obecnym kształcie na początku XX wieku i stacja ratunkowa GOPR znajduje się już właściwie na zboczach Magury.


Na polanie, pokrywającej wschodnie ramię Klimczoka opadające ku Siodłu pod Klimczokiem, działa narciarski wyciąg talerzykowy długości 430 m."


12. Klimczok - Schronisko PTTK Na Błatniej

szlak : żółty (czas przejścia: 70 min ; długość odcinka: 0 km ,

 

"Schronisko turystyczne na Błatniej położone jest na wysokości 891 m n.p.m. Schronisko powstało w latach 1925-1926 - zostało wybudowane przez Niemieckie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody """"Naturfreunde"""" z Aleksandrowic. Budowniczym był cieśla z Jaworza nazwiskiem Krechut. W 1930 r. koło PTT z Bielska zakupiło w pobliżu niemieckiego schroniska parcelę, aby wybudować własny obiekt. Ostatecznie, głównie z powodów finansowych (koło, a później oddział bielski rozpoczął budowę schroniska we Zwardoniu) polskie schronisko nigdy nie powstało. W czasie II wojny światowej Niemcy zajęli schronisko do celów wojskowych. Pod koniec działań wojennych, zimą 1944/45, zdewastowali budynek, wykorzystując materiał z jego rozbiórki do budowy pobliskich umocnień polowych. Po II wojnie światowej zniszczone schronisko przejęło PTT i przystąpiło do jego odbudowy (wykorzystano m.in. materiały z budynku gospodarczego). Ponowne otwarcie obiektu nastąpiło już w sierpniu 1945.


W latach 1959-1962 nastąpiła rozbudowa schroniska, już pod opieką cieszyńskiego oddziału PTTK. Kolejny duży remont to lata 1965-1968 - powstała wówczas obecna jadalnia, zmodernizowano kuchnię i sanitariaty, doprowadzono energię elektryczną oraz zainstalowano centralne ogrzewanie. Obiekt przykryto także nowym dachem.


Obecnie schronisko dysponuje 50 miejscami noclegowymi w pokojach dwu- i wieloosobowych. Do dyspozycji gości jest bufet z jadalnią, a w sezonie letnim czynny jest również ogródek letni."


13. Schronisko PTTK Na Błatniej - Wielka Cisowa

szlak : zielony (czas przejścia: 10 min ; długość odcinka: 0,7 km ,

 

Wielka Cisowa (878 m n.p.m) – dość rozległe, płaskie i generalnie bezleśne wypiętrzenie grzbietu pasemka Błatniej w Paśmie Baraniej Góry w północnej części Beskidu Śląskiego


Nazwa góry "Cisowa" związana jest najpewniej z występującymi tu niegdyś cisami. Znana jest co najmniej od XVI w. – mieszkańcy Brennej mieli tu swe pierwsze górskie pastwisko, na którym paśli bydło rogate. W 1689 r. wspomniany już jest Sallasch Tissowa (szałas Cisowa), a w połowie XIX w. – przysiółek o tej samej nazwie.


Na grzbiecie, w siodle między Wielką Cisową a Błatnią przez wiele lat znajdował się postawiony przez komunistyczne władze obelisk z okolicznościową tablicą, upamiętniający śmierć grupy 9 funkcjonariuszy MO i UB, którzy zginęli tu 12 i 13 maja 1946 r. podczas kilkugodzinnej bitwy z NSZ-owskim oddziałem "Bartka" (Henryka Flamego). Tablica została usunięta jeszcze na przełomie lat 80. i 90. XX wieku, jednak sam obelisk pozostał. Wtedy też obok głazu pojawił się krzyż, postawiony ze wspólnej inicjatywy Urzędu Gminy i mieszkańców Brennej.


W adaptowanej góralskiej chałupie, tuż powyżej pomnika, od 1984 r. funkcjonowało Studenckie Schronisko Turystyczne. Spłonęło ono doszczętnie 23 listopada 1994 r. – ślady fundamentów są widoczne do dziś. Nieco dalej w kierunku Błatniej znajduje się niewielki ośrodek wypoczynkowy "Ranczo u Dorotki" (noclegi, restauracja z domową kuchnią, kilka koni pod wierzch).


14. Wielka Cisowa - Brenna, Pod Las

szlak : zielony (czas przejścia: 35 min ; długość odcinka: 2,3 km ,

 

 


15. Brenna, Pod Las - parking

szlak : czarny (czas przejścia: 20 min ; długość odcinka: 1,2 km ,

 

 


 

## ## Mapka podglądowa 

Wiecej MAP:  przekrój, przebieg, wysokość, nachylenie,

 

 

 

### Galeria trasy (kliknij w zdjęcie) : 

 

 

 

Kategorie wpisu: beskid śląski
« powrót

Dodaj nowy komentarz

Opisy dla poszczególnych punktów trasy zaczerpnięte z Wikipedii
zdjęcia,wyliczenia tras - własne..

Ja na Facebooku


Instagram


Pogoda

temperatura
ciśnienie

Ostrzeżenia meteo

prognoza ostrzeżeń meteo na najbliższe 24h 
Ostrzeżenia meteo dla Polski i Europy - serwis meteoalarm

Warunki śniegowe