143. Szczawnica Szlachtowa - Wąwóz Homole - Wysoka - Pod Durbaszką - Czerwony Klasztor - Szczawnica

komentarzy: 0

## Statystyki trasy:

data wycieczki czas trwania przebyty dystans
01.05.2017 09:29 h [1] 35,22 km [2]
 
minimalna wysokość maksymalna przewyższenie
497 m 1316 m 819 m
   
09:29 godzin ruchu i 35 km pozwoliło mi spalić :
5884 kalorii [3]
   
[4] kalkulator / przelicznik - 5884 kalorii stanowi rownowartość : 
20 pączków

przy załozeniu 1 paczek = ok 300kcal

7 burgerów

przy załozeniu 1 burger = ok 800kcal

19 porcji frytek

przy załozeniu 1 porcja 100g= ok 314kcal

 

[1] całkowity czas spędzony na szlaku - wartośc wraz z ewentualnymi postojami

[2] długośc trasy obliczona loggerem gps: Pathfinder 3106, wspomaganie: telefon. Wartośc szacunkowa

[3] wartośc orientacyjna, przyblizona wyliczona e z uwzglednieniem wieku, płci i "masy ciała" :)

[4] celem uświadomienia jak bardzo musimy się namęczyć i nagimanstykować byspalić dany produkt. Wbrew pozorom nie jest to drobna przekąska..

 

 

 

1. Szczawnica Szlachtowa - Wąwóz Homole

szlak : drogą (czas przejścia: 60 min ; długość odcinka: 2 km ,

 

"Wąwóz Homole – wąwóz na terenie południowej Polski w Pieninach, a dokładniej w Małych Pieninach, w miejscowości Jaworki koło Szczawnicy. Nazwa pochodzi od ruskiego słowa homoła, gomoła, które oznacza obły, bezrogi (nawiązanie do kształtu doliny). Ma długość ok. 800 m.


Jego ściany zbudowane są głównie ze skał wapiennych pochodzących z okresu jury i kredy z domieszką łupków i margli. Ma bardzo urozmaiconą rzeźbę i ciekawą budowę geologiczną. Dnem tego bardzo znanego wąwozu, uważanego za jeden z najpiękniejszych w Polsce, płynie potok Kamionka, który również odegrał dużą rolę w rzeźbieniu koryta wąwozu. Potok tworzy liczne kaskady, a w jego korycie znajdują się ogromne głazy. Płynie nim krystalicznie czysta woda. W górnej części wąwozu rumowisko osuwiskowe powstałe w okresie plejstocenu. Na wapiennych skałach wąwozu Homole rosną rzadkie gatunki roślin wapieniolubnych i liczne okazy światłolubnych jałowców. Od 1963 r. jest rezerwatem przyrody, licznie odwiedzanym przez turystów i wycieczki szkolne.


Właściwe formowanie wąwozu Homole zostało zapoczątkowane w neogenie. Nastąpiło wówczas obniżenie lokalnej bazy erozyjnej, w wyniku czego blok Homoli (w obrębie którego wąwóz jest położony) podlegał intensywnej erozji rzecznej. Przyjęto, iż blok uległ wydźwignięciu wzdłuż osi poprzecznej do pienińskiego pasa skałkowego, co spowodowało powstanie systemu rozłamowego wąwozu oraz uaktywniło uskoki grawitacyjne. W wyniku tego, na skutek erozji rzecznej, doszło do wypreparowania w podłożu skalnym głębokiego wąwozu. Wąwóz Homole został wyżłobiony przez płynący obecnie jego dnem niewielki potok Kamionka. Proces pogłębiania wąwozu prawdopodobnie trwa do dziś, gdyż blok Homoli w dalszym ciągu ulega powolnemu wznoszeniu


Od dawna (już w XV wieku) był on penetrowany przez poszukiwaczy skarbów. Istnieje wiele legend związanych z skarbami ukrytymi w nim, są również dokumenty historyczne. Jego nazwa znajduje się np. w testamencie Piotra Wydźgi, znanego w swoich czasach poszukiwacza skarbów. Dokument z roku 1529, tzw. „Castrum Homola”, wspomina o opustoszałym zamku zwanym Homola. Jak wskazują badania archeologiczne przeprowadzone w 1988 r., niegdyś w wąwozie Homole istniała warownia broniona przez skały oraz sztucznie wykonany przekop z wodą. Znaleziono m.in. XVI-wieczne cegły i fragmenty ceramiki. W 1547 r. właścicielem całych Jaworek stał się Stanisław Nawojowski; być może, zamek został odbudowany. Później jednak popadł znów w ruinę. Przed utworzeniem rezerwatu wąwóz był wypasany, wpuszczonych do niego owiec nie trzeba było pilnować – i tak nie mogły z niego nigdzie wyjść.


Turystyczna ścieżka przekracza kilkakrotnie potok. Dawniej pokonywano go przeskakując po dużych kamieniach na jego dnie, co wymagało nieco zręczności, obecnie dla wygody turystów wykonano metalowe mostki. Wejście do wąwozu leży tuż obok szosy prowadzącej przez Jaworki, zaraz za parkingiem i oznakowane jest dużą tablicą. Przed wejściem do wąwozu estetycznie wykonane tablice informacyjne i w sezonie turystycznym punkt pobierania opłat za zwiedzanie. Po przejściu przez drewniany mostek potoku Kamionka, zaraz po lewej stronie skała zwana Wapiennik, a za nią ciągnie się dalej długa niemal pionowa ściana Grzebienia. Po przeciwległej (prawej) stronie ciągną się wyższa od nich i równie stroma Prokwitowska Homola. Istnieją w niej szyby górnicze – w przeszłości poszukiwano tu złota. Za Grzebieniem znajduje się Niska Skała o wysokości 70 m, a za nią Wysoka Skała, mająca aż 120 m wysokości. Skały te mają czerwonawe zabarwienie, świadczące o zawartości żelaza.


Dalej trasa prowadzi lesistym i zawalonym rumowiskiem dużych głazów zboczem, po lewej stronie potoku. Dość strome podejście ułatwiają drewniane stopnie i poręcze. Towarzyszy nam szum potoku spadającego po kaskadach. Potok rozwidla się w kilku miejscach. Ścieżka wyprowadza na Dubantowską Dolinkę, gdzie znajduje się koszona polana, ławki i stoły dla turystów. Znajdują się tutaj tzw. Kamienne Księgi - skały, na których według miejscowych podań zapisano ludzkie losy aż do końca świata. Od strony wyjścia z wąwozu wał kamienny, a dookoła polanki wykonana z naturalnych kamieni ścieżka. Idąc nią można z bliska przyglądnąć się wapiennym, zabarwionym na czerwonawo ścianom skalnym na otaczających polankę zboczach."



2. Wąwóz Homole(wejście do) - Polana pod Wysoką

szlak : zielony (czas przejścia: 90 min ; długość odcinka: 3,4 km ,

 

"Polana ta powstała na miejscu pól uprawnych wsi Jaworki, której mieszkańcy (Rusini) zostali po II wojnie światowej wysiedleni. Opustoszałe tereny przeznaczono pod wypas bydła i owiec i dokonano w tym celu wielu inwestycji. Dostrzec można jeszcze w poprzek stoków biegnące betonowe korytka nawadniające i ruiny wzorcowej bacówki. Bacówka okazała się jednak niepraktyczna i nie była używana do celu, w jakim ją wybudowano. W 1974 r. przekazano ją studentom, którzy adaptowali ją na schronisko. W grudniu 1980 r. opustoszałe schronisko spłonęło.


W dolnej części Polany pod Wysoką (na tzw. Rówienkach – niewielkiej równince pod lasem, nad potokiem Kamionka) znajduje się studencka baza namiotowa ""Pod Wysoką"" (znana także pod nazwą ""Jaworki"") prowadzona przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Łodzi. Działa ona w okresie wakacyjnym i przyjmuje turystów na nocleg.


Na polanie kilka pojedynczych szeroko rozrośniętych drzew (lipa drobnolistna, jesion wyniosły, jawor), pod którymi często odpoczywają od upałów letnich turyści. Z górnej części polany podziwiać można leżący poniżej Wąwóz Homole i pasmo Radziejowej wysoko ponad nim. W kierunku zachodnim widać samotny i zalesiony szczyt Homole i położoną pod nim Polanę Doliny i Połoninę Kiczera z jedynymi w całej okolicy zabudowaniami. Szczególnie wspaniałe widoki w kierunku wschodnim na wzniesienia i polany Małych Pienin z charakterystycznym, sterczącym wśród lasu skalistym wierzchołkiem Watriska zbudowanym z białych skał wapiennych. Za zalesionym korytem potoku Kamionka druga duża polana – Polana Janeczków.


Na górnym skraju polany pod zalesionym szczytem Wysokiej niewielkie źródełko i tablica informująca o rezerwacie przyrody Wysokie Skałki."



3. Polana pod Wysoką - Pod Wysoką

szlak : niebieski (czas przejścia: 10 min ; długość odcinka: 0,5 km ,

  

4. Pod Wysoką - Wysoka

szlak : czarny (czas przejścia: 15 min ; długość odcinka: 0,5 km ,

 

 

5. Wysoka - Pod Wysoka

szlak : czarny (czas przejścia: 5 min ; długość odcinka: 0,5 km ,

 

 

6. Pod Wysoką - Pod Durbaszką

szlak : niebieski (czas przejścia: 30 min ; długość odcinka: 2 km ,

 

 

7. Pod Durbaszką - Szafranówka

szlak : niebieski (czas przejścia: 85 min ; długość odcinka: 4,1 km ,

 

 

8. Szafranówka - Leśnica (skrzyżowanie szlaków)

szlak : żółty (czas przejścia: 40 min ; długość odcinka: 2,6 km ,

 

 

9. Leśnica - Przełęcz Limierz

szlak : niebieski (czas przejścia: 55 min ; długość odcinka: 2,6 km ,

 

 

10. Przełęcz Limierz - Czerwony Klasztor

szlak : niebieski (czas przejścia: 65 min ; długość odcinka: 4 km ,

 

"Czerwony Klasztor to jedna z najsłynniejszych budowli sakralnych usytuowanych w Pieninach. Jego budowę nakazano magistrowi Kokoszowi Berzeviczemu jako zasądzone zadośćuczynienie za popełnione morderstwo. Aby odkupić swoje winy miał on wznieść 6 klasztorów i zamówić 4000 mszy za spokój duszy zmarłego. Budowa klasztoru (zwanego początkowo Lechnickim) rozpoczęta została w 1330 roku. Klasztor choć znajdował się na terenie Węgier cieszył się opieką Polski – zwłaszcza donacjami królowej Jadwigi oraz Kazimierza Wielkiego. Otrzymał on m.in. prawo do połowu ryb na obu brzegach Dunajca, młyn na polskiej stronie oraz kontyngent soli z Wieliczki.


Początkowo zabudowania klasztoru wykonane były z drewna. W 1360 roku zostały jednak zastąpione przez budynki ceglane oraz kamienne, wzniesione zgodnie z zasadami stylu gotyckiego. W XIV wieku Czerwony Klasztor składał się z jednonawowego kościoła z dwiema kaplicami bocznymi oraz zabudowań zarówno o charakterze klasztornym jak i gospodarczym. X


Geneza nazwy klasztoru Nazwa klasztoru nie jest tajemnicą. Pochodzi ona od koloru nieotynkowanych początkowo ścian, które wykonane były pierwotnie z czerwonej cegły. To właśnie dzięki nim ta ciekawa budowla sakralna przeszła do historii jako „Czerwony Klasztor”.


Burzliwa historia klasztoru


Czerwony Klasztor na przestrzeni lat zmagał się z licznymi najazdami. W latach 1431-1433 został doszczętnie zniszczony przez husytów oraz rabusiów. Później nadszedł czas przejmowania pienińskich parafii katolickich przez ewangelików. Klasztor kilkakrotnie zmieniał właścicieli. W 1705 roku osadzili się tutaj, sprowadzeni z Włoch kamedułowie. Zakonnicy rozpoczęli rozbudowę klasztoru. Wznieśli nowe pustelnie, wieże kościelną oraz założyli zajazd dla podróżnych a także szpital i aptekę. W latach 1747 01756 kościół zyskał zabytkową dziś polichromię oraz nowy barkowy wystrój z pięknym ołtarzem. Zakon kamedułów poza działalnością kontemplacyjną trudnił się także nauką i sztuką. Z okresu, kiedy Czerwony Klasztor był w rękach tych zakonników pochodzą wybitne dzieła księgarskie. Na szczególną uwagę zasługują dzieła dwóch mnichów, którzy rozsławili Czerwony Klasztor swymi dokonaniami - Romualda Hadbavnego i brata Cypriana. Pierwszy z nich był autorem słownika łacińsko-słowackiego (pierwsze tego typu dzieło w historii) oraz przekładu pisma świętego na język słowacki. Drugi natomiast znany był szczególnie na terenie naszego kraju. Pochodził on bowiem z Polkowic na Śląsku. Był lekarzem, botanikiem Czerwony Klasztororaz wynalazcą. Jego największy dziełem jest zielnik, który zachował się do dziś. Brat Cyprian zgromadził w nim blisko 300 okazów roślin z Pienin oraz Tatr. Wszystkie opisał dodatkowo w językach greckim, łacińskim, niemieckim, polskim oraz słowackim. Legenda głosi, że ten wybitny mnich był także autorem aparatu do latania (czegoś na kształt dzisiejszej lotni). Podobno latał na nim ze szczytu Trzech Koron, docierając w ten sposób nawet do Morskiego Oka w Tatrach. W 1782 roku miała miejsce tak zwana józefińska kasata zakonu. W tym czasie archiwum zostało wywiezione do Budapesztu, z kolei część kościelnego wyposażenia sprzedana do Muszyny. Coraz bardziej podupadający klasztor w 1820 roku trafił do kapituły greckokatolickiej w Preszowie. Od tej chwili Czerwony Klasztor powoli podupadał. Upadek ten przyspieszył dodatkowo pożar, który miał miejsce w 1907 roku. Zrujnowane zabudowania klasztorne przeszły na własność państwa. Częściowo odbudowano je, aby tutaj właśnie stworzyć siedzibę PIENAPu a także schronisko turystyczne. To właśnie w Czerwonym Klasztorze w 1932 roku powołano pierwszy międzynarodowy - polsko-słowacki - park natury w Pieninach.


Zespół klasztorny został z powodzeniem odrestaurowany w latach 1956 - 1966. Dziś w Czerwonym Klasztorze mieści się m.in. dyrekcja słowackiego Pienińskiego Parku Narodowego. Najbardziej okazałym budynkiem kompleksu jest gotycki Kościół Św. Antoniego z końca XIV wieku, który został w znacznej mierze zrekonstruowany w stylu barokowym. "



11. Czerwony Klasztor - Szczawnica Niżne

szlak : czerwony (czas przejścia: 165 min ; długość odcinka: 9,5 km ,

 

 

12. Niżne - Szczawnica Centrum

szlak : czarny (czas przejścia: 35 min ; długość odcinka: 1,8 km ,

 

 

13. Szczawnica - Szlachtowa

szlak : wzdłuż drogi ul. Szlachtowska (czas przejścia: 60 min ; długość odcinka: 4 km ,

 

 

 
 

## ## Mapka podglądowa 

Wiecej MAP:  przekrój, przebieg, wysokość, nachylenie,

 

 

 

### Galeria trasy (kliknij w zdjęcie) : 

 

 

 

 
 
## ## ##Serwis pogodowy: KRAJOWY INSTYTUT METEOROLOGII

(szczegółowa prognoza pogody pod obrazkiem - klinkij)

  


 

 

 

 

 

 

Kategorie wpisu: pieniny i gorce
« powrót

Dodaj nowy komentarz

Opisy dla poszczególnych punktów trasy zaczerpnięte z Wikipedii
zdjęcia,wyliczenia tras - własne..

Ja na Facebooku


Instagram


Pogoda

temperatura
ciśnienie

Ostrzeżenia meteo

prognoza ostrzeżeń meteo na najbliższe 24h 
Ostrzeżenia meteo dla Polski i Europy - serwis meteoalarm

Warunki śniegowe